Ine Bakt, Heel Holland Bakt aflevering 1

Bakkers klaar… Truffelen maar… 

De tijd gaat in, de camera’s lopen! De bedoeling is dat we nu gaan bakken, maar ik kom niet op gang.. De zenuwen gieren door mijn lijf, en ik kan niet eens mijn eigen recept lezen.. De letters dansen over het blad. Robert vraagt even later of ik al geland ben, maar dat gebeurt tijdens deze opdracht niet. Waar staat alles? Hoe werkt deze oven met veel teveel opties erop! Het is zo onwerkelijk dat we nu in de tent staan, midden in een televisie opname. Wat gebeurt hier veel! Al die camera’s…  Ik heb een black-out wat totale chaos in mij veroorzaakt! Hierdoor doe ik dingen die ik thuis natuurlijk niet verzinnen zou… mijn hele planning ging door de war. Veel te laat begon ik bijvoorbeeld met het bakken van mijn biscuit. Deze moest als eerst in mijn halve bol vorm zodat de vulling erin kon, alleen op deze manier zou het geheel op tijd opstijven in de shockvriezer! We hebben maar 2 uur de tijd, waarin ik veel teveel onderdelen wil maken om uit te blinken met mijn mooie ‘Lovely Lavendel Truffle taartje…. Biscuit als basis opgevuld met mooie lagen witte chocolade mousse verrijkt met lavendel en een bosbessen cremeaux, een romige fruit creme. Dit mooie halve bolletje overgoten met witte chocolade ganache, en versierd met bosbessen, lavendel glas en merengue staafjes. Helaas scheurde mijn taartje open toen ik de (te warme) ganache eroverheen goot. Thuis heb ik een brede oven en leg ik de biscuit als grote lap in de vorm, hier moest ik in een smalle oven twee lappen maken, met een naad over het midden… en de tijdsdruk…. gelukkig heb ik nog twee baksels te gaan voor een kans in de tent volgende week 

De technische opdracht, extra spannend! Hier horen we pas een minuut voordat de tijd ingaan welke opdracht we krijgen. Chocolade zoenen werden het, wel 8 stuks netjes op een plankje te presenteren over een uur! Ok, mijn strategie was; direct aan de slag, lezen wat er staat. Maar het recept is summier opgesteld, natuurlijk is deze opdracht bedoeld om onze technieken te testen! Stap 1, koekjes bakken, maar wat is in hemelsnaam een zet-deeg? Deze term is nieuw voor mij.. En ik besluit terug te denken aan de koekjes die ik met de kinderen maakte. Ze komen mooi uit de oven, ondertussen ben ik druk met stap 2. Een tijdrovende klus, (italiaanse) merengue van warme suikersiroop maken, maar wel een die ik goed beheers. Alleen dat gelatine blaadje is me een raadsel! Waar en wanneer voeg ik die toe? Ineens zie ik hem liggen op mijn werkblad, en besluit hem op te lossen om door de schuim te doen. Als dat maar goed gaat.. Terwijl de merengue schuim koud staat te draaien in mijn mixer ga ik aan de slag met chocolade tempereren, niet bepaald mijn sterkste punt, en nu moeten we ook nog cacao boter toevoegen, noooit eerder gebruikt! Een keiharde brok, in eerste instantie hak ik hem klein en voeg ik hem te laat bij de chocolade waardoor ik een grote klontenbrei veroorzaak. Even opnieuw beginnen en de cacao boter laten smelten. Dit werkt beter en mijn chocolade zoenen zien er niet eens heel erg slecht uit, mijn merengue valt goed in de smaak! 

Na een slechte, onrustige nacht in een hotel, komen we weer aan op Landgoed Maarsbergen. Wat een prachtige plek. Nog steeds barst ik van de zenuwen, maar lijk ze beter onder controle te hebben dan gisteren. Vandaag gaan we aan de slag met een rozentaart, 3 uur de tijd krijgen we. Met weer erg veel onderdelen besluit ik als een malle aan de slag te gaan… en wat beurt, beurt, maar eerst gaat mijn biscuit de oven in vandaag! Tot groot genoegen van Robert gelukkig ???? Mijn ‘Rozige Eton Mess’ taart heb ik ontworpen na aanleiding van een heerlijk nagerecht. Laagjes biscuit verrijkt met vanille en rozenwater, cremeaux en een botercreme van frambozen en granaatappel, mascarpone creme met rozenwater en cardamon, en merengue schijven verrijkt met 5-spice en rozensiroop. De fijn gehakte pistache nootjes en granaatappel pitjes moeten het geheel compleet maken.  Het gaat goed met mijn planning, en mijn rozentaart wordt goed bevonden qua smaak door Janny en Robert. De structuren zijn iets te stevig, dat is een beetje jammer.  Zelf ben ik vooral blij dat ik niet naar huis hoef, en dat ik volgende week nog een keer mag komen! De kop is eraf.. Ik rij enorm opgelucht naar huis, en bedenk me dat ik het mezelf minder moeilijk moet maken. De recepten die ik deels al geschreven heb voor volgende week moet ik ernstig nazien! Werk aan de winkel dus… 

Gepubliceerd: 7 september 2017